Heavy Cross
…heavy indeed! Πού να τη σκαρφαλώσουν και να τη σταυρώσουν την καημένη; Δια τούτο και δαύτη πέταξε το σταυρό από πάνω της -τίποτα άλλο όμως- κι είπε ότι θα κάνει του μινιού της.
Ποιος μίλησε για κανονικούς αθρώποι; Τί είναι δαύτο τρώγεται; Κι αν τρώγεται είναι νόστιμο;
Δε ξέρω τί μου λέτε εγώ τη συμπαθώ, κανονικός δεν έιμαι και κανονικά δε σκέφτομαι κι αυτή βέβαια μπορεί να χει του κόσμου τα τριγλυκερίδια στριμωγμένα σε κάθε από τα κυβικά λίτρα του σώματός της, αλλά τη συμπαθώ.
Εξάλλου και
Nobody realizes that some people expend tremendous energy merely to be normal. Albert Camus (1913 – 1960)
Nietzsche was stupid and abnormal. Leo Tolstoy (1828 – 1910)
για να δεχθούμε πως κάποιος που αποκλίνει από την επικρατούσα αισθητική και συμπεριφορική νορμαλιτέ τότε στερείται από κάποια σχετική μενταλιτέ. Διότι πολλοί πιστεύουν σ’ αυτήν την αστήριχτη μπούρδα για τη σχέση εμφάνισης και ευφυΐας η οποία ισχύει εν μέρει μόνο και μόνο εξαιτίας της ασυνείδητης γνώμης του όχλου.
Άθρωπο που δεν έχει να παλέψει για να επιβεβαιώθεί από τη γνώμη αλλουνού άθρωπο είναι απλά ευτυχισμένο [ή απομονομένο αλλά δε μιλούμε για αυτήν την περίπτωση].
Η Ντίτο το θεριό, η Ντίτο το θρεφτάρι που λάμπει ολονυχτίς ωσάν μαργαριτάρι, πετάει χλαπάτσες στα μούτρα της κανονικότητας γιατί απ όπου και να την πιάσεις, μα απ’ όπου όμως, στάζει.
Εδώ στην εποχή που φτάσαμε, το να θες να επιβεβαιωθείς από το ξένο μάτι και κατά αλληλουχία να το επιβεβαιώσεις είναι από μόνο του άρρωστο.
Διότι όπως λέει κι η λαϊκιά μας σοφία “Εδώ γαμούν αρσενικούς και συ γυρεύεις νύφη”.
Like a virgin – the asexual phenomenon
Σπάει που λες το προφυλακτικό κι ούτε είχαμε καταφέρει να συγχρονιστούμε, κλωτσούσα το κανισάκι που επέμενε να μας μιμείται με το μαξιλάρι, οι τσιρίδες του κανίς ξυπνήσαν και τα δίδυμα στην κούνια που σήκωσαν στο πόδι όλο το τετράγωνο και την ώρα που πήγαμε να ξεβγαλθούμε ακούμε τα κλειδιά στην πόρτα και μπαίνει η γυναίκα μου.
Αν ήσουν όμως ασεξουαλικός, φαντάσου πόσα τέτοια ατυχή, αλλά συνηθισμένα γεγονότα θα γλίτωνες! Προσωπικά δε θέλω ούτε να το σκέφτομαι και φτύνω τον κόρφο μου που όλα λειτουργούν πάνω μου κανονικά και με το παραπάνω. Ο 24χρονος Paul Cox όμως βγήκε στην εφημερίδα Guardian και απελευθερώθηκε. Μίλησε για τον γάμο του με την τυχερή κοπέλα Amanda και το πώς γνωρίστηκαν ένα βράδυ στο ημίφως της οθόνης του υπολογιστή – που θα πει μέσω ίντερνετ. Ήταν τότε, σε μια σελίδα με πληροφορίες για την ασεξουαλικότητα, έναν όρο δηλαδή που η βασική του ουσία είναι στο στερητικό ενός άλλου όρου (σεξουαλικότητα) όπου είχαν καταφύγει κι οι δυο εκεί για να μάθουν τι τους συμβαίνει και δεν είναι σαν τα υπόλοιπα παιδιά.
Η Amanda έστειλε μήνυμα στην αγγελία του Paul και του είπε ότι ψάχνει να βρει έναν ασεξουαλικό εραστή κι εκείνος της απάντησε ότι δέχεται να την γνωρίσει, αλλά την προειδοποίησε ότι είναι «βίαια αντιρομαντικός»! Το ασεξουαλικό πάθος άναψε στην πρώτη τους συνάντηση που κατέληξε σε γάμο, με τη σύμφωνη γνώμη των ασεξουαλικών φίλων τους και των σεξουαλικών τους γονιών. Ο Paul επισημαίνει ότι οι ασεξουαλικοί μπορούν να νιώσουν συντροφικότητα και μάλιστα πολύ πιο έντονα, καθώς η έλλειψη της λαγνείας τους κάνει να επιλέγουν πολύ πιο συνετά το ταίρι τους.
Τα επιστημονικά εργαστήρια άργησαν πολύ να ασχοληθούν με αυτό το φαινόμενο της ανθρώπινης συμπεριφοράς. Δεν είναι κι εύκολο να εντοπιστούν, όπως γίνεται για παράδειγμα με άλλες ομάδες σεξουαλικών προτιμήσεων. Όλη η εργαστηριακή ενασχόληση έγινε μετά τη δεκαετία του ’40. Ο βιολόγος Alfred Kinsey σε μια έρευνά του το 1948 για την σεξουαλική συμπεριφορά των ανδρών δημιούργησε μια κλίμακα σεξουαλικού προσανατολισμού από το 0 (τελείως ετεροφυλόφιλος) ως το 6 (τελείως ομοφυλόφιλος). Δεν του πήγαινε καλά το μέτρημα μάλλον, γι αυτό εφηύρε μια νέα κατηγορία που την ονόμασε Χ και έβαλε αρχικά μέσα το 1,5% του αντρικού πληθυσμού που περίσσευε, το οποίο «δεν παρουσίαζε κοινωνικο-σεξουαλικές, επαφές ή αντιδράσεις». Πιο σύγχρονες έρευνες έδειξαν ότι οι συγκεκριμένοι άνθρωποι παρουσιάζουν μειωμένη σεξουαλική διέγερση στην παρουσία συντρόφου, αλλά δεν διαφέρουν ιδιαίτερα από τους υπόλοιπους στην ανάγκη για σεξουαλική εκτόνωση και στον αυνανισμό. Και λένε πως δε χρειάζονται τσόντες για να το κάνουν.
Το 2001 ιδρύθηκε το Asexual Visibility and Education Network (AVEN) του οποίου η ιστοσελίδα έφερε στο ευτυχές γεγονός τον Paul και την Amanda. Εκεί διαχωρίζονται τα αμπέλια της σεξουαλικής ταυτότητας από τους υπο-σεξουαλικούς, την ιδεολογική αγαμία, τους αυτο-ερωτικούς, τη διαφορά γι’ αυτούς των ερωτικών από τις φιλικές σχέσεις, δηλαδή έναν πλήρη οδηγό – manual να τον πάρουμε να δούμε πως λειτουργούν και από πού μπαίνουν οι μπαταρίες. Διότι με τις γήινες ορμόνες μου δεν μπορώ να καταλάβω που διοχετεύουν αυτή τη λίμπιντο και την αδρεναλίνη. Από τα κείμενα διάφορων ασεξουαλικών blogger μπορεί κανείς να διαπιστώσει πως τα παιδιά είναι λίγο τσιτωμένα, αλλά απ’ την άλλη έχουν να αντιμετωπίσουν τις αναμενόμενες αδιάκριτες απορίες των περίεργων «μη-α-σεξουαλικών».
Τι μπορεί λοιπόν να κάνει ένα νιόπαντρο ασεξουαλικό ζευγάρι την πρώτη νύχτα του γάμου του; Μα φυσικά να καλέσει τους φίλους του και να παίζουν scrabble ως το πρωί, όπως μας μαρτυρά ο Paul. Διότι αν έπαιζαν τάβλι θα πίστευα πως ο Ασημάκης Γιαλαμάς κι ο Κώστας Πρετεντέρης είχαν μαντικές ικανότητες όταν έγραφαν το σενάριο για την ταινία της Φίνος «Τζένη Τζένη».
κι όμως!
Πολλοί πιστεύουν στο διαχωρισμό της τέχνης σε ευτελή και σε ανώτερη, πολλοί πιστεύουν σε έντεχνα τραγούδια και μέηνστρημ χωρίς να ορίζουν το ακριβές σημείο που μεταβαίνει ένα τραγούδι ή ένας τραγουδιστής από τη μια μεριά στην άλλη.
Κουραφέξαλα! Ο άνθρωπος του οποίου το μυαλό κόβει μπορεί να δει πίσω από τις μάσκες, τους τύπους που εντάσσονται σε ένα σύστημα προκειμένου να το ανατρέψουν εκ των έσω.
Σε αυτή τη λογική εθεάθη γνωστός λαϊκός τροβαδούρος με κοψιά πρώην πετυχημένης τραγουδίστριας (ακολούθου γνωστού αδερφού εθνικού συνθέτη, νυν τηλεοπτικού παρουσιαστή με πάμπολες έγγαμες σχέσεις, η οποία τό ριξε στο κυρελέησον και εμφανίζεται σε γνωστό λεσβιάδικο για τα προς το ζην – αυτή, όχι αυτός, ο περί ου ο λόγος δηλαδή λαϊκός τροβαδούρος που της μοιάζει. Το αντιληφθήκαμε; Συνοψίζω: τροβαδούρος αλυχτίζων σε γκλόσυ παραλιακή πίστα ομοιάζων στην πρότερη τραγουδίστρια, είναι παρεξηγημένος!)
..εθεάθη στο Μεταξουργείο, μια περιοχή που θα λεγε κανείς ότι είναι τριάντρο. Ένα: άντρο των μεταναστών, δύο: άντρο των κουλτουροκαλλιτέχνιδων όπου συγκεντρώνονται σε άρτυ στέκια και εντυπωσιάζουν με χλαλοές τους συναδέρφους τους ανάμεσα σε μασαμπούκες και οινογαργάρες και τρία: περιπολούντων αστυφυλακο-νομικών.
Σε αυτήν λοιπόν την περιοχή ο εσωτερικός εκπρόσωπος της γενιάς V for Vileda (ως γνήσιος φορέας εκκαθαριστικών κινήσεων) φόρεσε το φυσικό του μαλλί, πήρε τη σωστή πόζα και έκανε τη δήλωση κόλαφο προς το σύγχρονο κοινωνικοπολιτικό σύστημα. Χτυπάει ως χλαπάτσα τα μούτρα των περαστικών συμπαθών οργάνων της πολιτείας και κινητοποιεί τους υπόλοιπους άστολους περαστικούς.
Δεν είναι εντυπωσιακό ή πρωτόγνωρο, θα λεγα. Ο σοφός γνώστης που κοιτάζει πίσω από το προσωπείο και αναγνωρίζει τα πραγματικά κίνητρα των ανθρώπων, θυμάται τον τροβαδούρο να δηλώνει στην πίστα του:
"Απόψε έκανα τη νύχτα δυο κομμάτια Τώρα που στέγνωσαν Τα δάκρυα στα μάτια Απόψε μπόρεσα Να βγω απ' τη φυλακή σου Σταλιά φιλότιμο Δεν είχες στη ζωή σου Απόψε έκοψα Στα δυο την απονιά σου Βρήκα τη δύναμη Να σπάσω τα δεσμά σου Απόψε μπόρεσα Να βγω απ' τη φυλακή σου Δεν τον αντέχω Το χειμώνα της ψυχής σου"
Το αντιλαμβάνεστε; όχι το αντιλαμβάνεστε;
προάγω τον πολιτισμό ραπάρω και γω!
Αρχικά αδιαφορούσα..μερικές φορές αναρωτιόμουν..γιατί είναι τόσο θυμωμένοι όλοι αυτοί; γιατί κουραζονται τόσο; γιατί πιάνουν το κουβεντολόι και μάλιστα το τόσο αγχωτικό κουβεντολόι ενώ υπάρχουν οι κιθαρίτσες και το ποπ, όπου μπορούν να τα πουν όλα με λίγη μελωδία και όπου δε βρίσκουν ρίμα με λίγο λα λα λα;
Στη συνέχεια η εν λόγω μόδα έγινε κατατις πιο ρυθμικη..r n b λέγεται μου είπαν..ακόμα πιο αγχωτικό..5-6 άντρες να έχουν πιάσει την παρλοδιάρροια και διάφορα μοντέλα να χορέυουν με ελάχιστα ρούχα και ένα παράλογο στυλ που θύμιζε χτύπημα φραπέ από τρελλαμένο παραθεριστή σε ελεύθερο κάμπινγκ..βυζιά σε ηλεκτροσόκ..κώλοι σε παράλογο ρυθμό,ανεβοκατεβάσματα λεκάνης..δεν τα καταλαβαίνω εγώ αυτά τα πράγματα..
Μετά η κατάσταση άρχισε να γίνεται πιο σοβαρή..το alternative φάνταζε με γραφικά τραγουδάκια σαν αυτά τα χίπικα που ακούγαν οι γονείς μας και εμείς κάναμε υπομονή στο πίσω μέρος του αυτοκινήτου..το ντύσιμο έγινε και πάλι γυναικουλίστικο με απαραίτητο αξεσουάρ το καπέλο και κρεμαστά στα πλάισια του ρητού η Άρτα με τα Γιάννενα..ενώ οι άντρες ξαναμάγκεψαν περπατώντας σαν τον Σταύρακα του Καραγκιόζη
Εκεί όμως που τα χρειάστηκα ήταν όταν το μοναδικό γκομενάκι που με συγκίνησε τον τελευταίο χρόνο με πλησίασε για να χορέψει μαζί μου..η χαρά μου εξαφανίσθηκε όταν άρχισε να ανεβοκατεβαίνει σαν κομπρεσέρ μπροστά στα έκπληκτα μάτια μου και τελικά με παράτησε γιατί δήλωσε πως δεν ξέρω να χορέυω!! τρόμος..
Θυμήθηκα το στυλ χορού του πατέρα μου στα ”ευρωπαϊκά” με τέσσερα βήματα μπροστά και τέσσερα πίσω και εγώ να ντρέπομαι και κατάλαβα πως άρχισε η απόσυρση.. αν δεν μπορείς να χορέψεις το γκομενάκι που σ’αρέσει.. καλύτερα να γραφτείς στα καπή!
και μετά ήρθε η μαντόνα..να ναι καλά η γυναίκα..(και προισταμένη μου για να μην ξεχνιόμαστε..)εντάξει δεν είναι τα τελευταία της τραγούδια η επιτομή του r n b αλλά ήταν μία πρώτη εξοικείωση!και με τα διάφορα ελληνικά συγκροτήματα των 200 ατόμων και των άλλων τόσων featuring φίλων και άρχισα να βλέπω την κατάσταση με άλλο μάτι.
ο στίχος με ξάφνιασε..πόσο καιρό είχα να ακούσω σε τραγούδι στην καθημερινότητα κουβέντες όπως..”αποζητώ πρωτοφανέρωτα χάδια?”..”είσαι μόνο του φάινεσθαι?”..”τα λόγια λειψά?” κουβέντες που έχω να ακούσω από τα λογοτεχνικά κείμενα του γυμνασίου…επιπλέον όλα αυτά τα μηνύματα για τη ”σταράτη”φιλία και την αποχή από τις ουσίες(?!)
συγκινήθηκα….άρχισα να βλέπω την κατάσταση με άλλο μάτι..άρχισα να ακούω στο σπίτι..άρχισα να κοπιάρω φιγούρες από το utube..έπιασα τον εαυτό μου να κατεβάζω τραγούδια..ξαφνικά σιγομουρμούριζα στίχους με απίστευτη ταχύτητα..ναι μπορώ να ραπάρω και γω!και κρατάω τη γλώσσα μου ζωντανή!
δεν είμαι απαρχιωμένη πια.. δεν ντρέπομαι να μαι εκέι έξω..φοράω μέχρι και καπέλο..και που ξέρεις την επόμενη φορά μπορεί και να ριξω το γκομενάκι…”τι κι αν ήμουν indie και electro έμαθα και γω τη γλώσσα μου να τρέχω..”..αχ.γεράματα
γνωριμία με μία έννοια…o gilberto.
τον γνώρισα σε ένα lesbian party,μόνο, ανάμεσα σε νεοσύλλεκτους,μηχανόβιους και εργάτες βουλκανιζατέρ…είχε αγκαλιά την μπύρα του και χόρευε περιπαθώς μαζί της μιά και δεν μπορούσε να χορέψει με κάποια άλλη…έμοιαζε να μην τον νοιάζει καθόλου..
η επόμενη μας συνάντηση ήταν σε ένα fastfooodάδικο όπου και μου περιέγραψε τη ζωή του τρώγοντας παράλληλα 2 πατάτες maxi,3 χάρμπουργκερ,μία τεράστια κοκα κόλα, κάτι σαλάτες και φτύνοντας…δεν εντυπωσιάστηκα…επίσης ζορίστηκα αρκετά όταν μου είπε πως θα ανέβει μαζί μου στο σπίτι δίχως να τον καλέσω…γενικώς από τότε..το φαγητό και οι απρόσκλητες στιγμές θα ήταν ένα στοιχείο που θα μας συνόδευε πάντα..
όρμηξε στο ψυγείο μου σαν να μην υπήρχε αύριο και δε σταμάτησε πριν βεβαιωθεί πως δεν υπήρχε τίποτα να συνδυάσει με τη μουστάρδα που είχε απομείνει…ξέμεινε με χαλαρότητα στον καναπέ μου μιλώντας μου επί ώρες για το πρόσφατο ταξίδι του στο μαρόκο..την ώρα που η τετράγωνη συμπεριφοριστική λογική μου είχε χτυπήσει κόκκινο..
ξύπνησα την επόμενη μέρα αποφασισμένη να τον διώξω..αρχισα να κάνω δουλειές με παράλογη μανία και φασαρία…από ηλεκτρική μέχρι λάντζα και απόψυξη.Σηκώθηκε φρέσκος και χαρούμενος μόνο όταν είχα πια λάμψει όλο το σπίτι…του είπα πως έπρεπε να κάνω ψώνια για το δείπνο που είχα το ίδιο βράδυ και προσφέρθηκε να βοηθήσει…στο super market εμφανίσθηκε σέρνοντας μαζί του ένα καροτσάκι με μία τεράστια θέση μωρού μια και αυτό είχε βρει μπροστά του..
αυτοπροσκλήθηκε στο δείπνο και έφερε μαζί του ένα σουφλέ μπακαλιάρο κάνοντας μου με νεύμα να μην κλέισω την πόρτα…μαζί του είχε φέρει την κοπέλα του…κολομβιανή χορεύτρια σάλσα..τους συγκατοίκους του..τις κοπέλες των συγκατοίκων του..και μία άσχετη που όπως μου είπε συνθηματικά δεν μπορούσε να αφήσει μόνη σάββατο βράδυ…ξαφνικά το δείπνο απέκτησε ένα παραλογισμό
μας έκανε όλους χάλια με σχετική άνεση και έφυγε τελευταίος αφού βεβαιώθηκε πως δεν μπορούσα να σταθώ όρθια ούτε για 15 δεύτερολεπτα..την επόμενη μέρα με αδιανόητο hangover και πρησμένο στομάχι περνούσα την ώρα μου αραδιασμένη στον καναπέ μου όταν άκουσα το θυροτηλέφωνο…ήταν αυτός…”heyyyy!ξέρω πως έμειναν κάτι φαγητά από χθες και είπα να έρθω να τα φάω!!”κατάλαβα αμέσως πως τον αγαπούσα…
εκ τοτε βρέθηκα μαζί του στην χασμωδική πρόβα της μπάντας του οπου παίζει τρομπόνι..σε παρανοικές βραδιές σπίτι του..όπου φιλοξενεί πάντα παράλογα άτομα χωρίς χρήματα από το πουθενά..σε βραδιές σάλσα όπου διαπρέπει..στις προπονήσεις της ομάδας βόλλευ που συμμετέχει,στην οικοδομή που δουλεύει..στο πανεπιστήμιο που κάνει μάστερ..σε ταξίδι στο όσλο…
ο ζιλμπέρτο μπορέι να κάνει το πιο παράλογο και το πιο λογικό πράγμα του κόσμου χωρίς να το σκεφτεί ή να αγχωθεί γι αυτό…είναι ο πιο δοτικός άνθρωπος που έχω γνωρίσει και ταυτόχρονα ο πιο διαισθητικός..γι αυτό και ήθελα να τον χαιρετήσω μιλώντας γι αυτόν τώρα που θα μετοικήσει στην αφρική γιατί όπως είπε δεν αντέχει τη βροχόπτωση σαυτό το μέρος…θα μου λέιψει..αυτό είναι το σίγουρο..
i kissed a girl – softcore
This was never the way I planned
Not my intention
I got so brave, drink in hand
Lost my discretion
It’s not what, I’m used to
Just wanna try you on
I’m curious for you
Caught my attention
I kissed a girl and I liked it
The taste of her cherry chap stick
I kissed a girl just to try it
I hope my boyfriend don’t mind it
It felt so wrong
It felt so right
Don’t mean I’m in love tonight
I kissed a girl and I liked it
I liked it
-Inspiration by Mrs Katy Perry:
σχήμ’ αλόγου
by flickersowner (randomly found in deviantart)
{ποστ – τζιριτζατζουλιά – αποτέλεσμα αφηρημένης σκέψης, την ώρα που θα ‘πρεπε να καταπιάνομαι με κάτι άλλο – δεγαμιέται}
ένα βράδυ
Δημιουργία από το φίλο – graffiti artist, Ozone*OFK, για το σχήμα λόγου. Θενκ γιου ε λοτ παλ!
Ένα βράδυ είπα να βγω να σε δώ και γινόσουν της πουτάνας.
Δεν μπορούσα να μετρήσω πόσοι ήσουν.
Σου είναι βαρετοί όσοι σε αφουγκράζονται γιατί δεν κάνουν φασαρία, να αντιγράψεις.
Είπα να ξαναπεράσω.
