Έριξαν μια αποδοκιμαστική ματιά στο χώρο.. ”Ωραία είναι εδώ είπαν. Και ωραίοι άντρες.” Όμως πού είναι τα στάντ; Πού είναι τα ξηροκάρπια;”

”Γιατί αυτοί δίπλα μας χορεύουν σαν παρτσακλά;” και κυρίως.. ”Γιατί παίζουν αυτά τα ντάπα ντούπα;”

Κάναν τα παραπονα τους στη διεύθυνση..

Το επόμενο Σάββατο, φέραν και τους φίλους τους. Το Μάκη Γραβάτη, τη Σούλα την Ξυροκαρπούλα,το Μάριο  Β .Πουκαμισάκια.

Ζήτησαν πάλι σταντ, μπουκάλι και ξηροκάρπια.. Φέραν κι άλλους φίλους, ζήτησαν και πήραν σταντ. Φέραν κι άλλους.. Ζήτησαν και πήραν ξηροκάρπια.. Στη συνέχεια σύστησαν στον ιδιοκτήτη και τον DJ τον Άκη τον Χαουζάκη…

Το electro club, έγινε house club, με μια εσάνς λαικοπόπ… Τώρα τρώνε με χαρά τα ξηροκάρπια τους, πετάνε χαρτοπετσέτες και σε κοιτούν με θριαμβευτική ξινίλα.

Στο σκυλάδικο που σύχναζαν παλιά και πηγαίνουν πού κ πού να θυμηθούν τα παλιά.. θα φερθώ κι εγώ ανάλογα..

Από τη σαφρακιασμένη ώρα της επιστροφής… αισθάνομαι πως δεν έχω τη σωστή ανταπόκριση της κατάστασης μου από τον κόσμο γύρω μου…
Mέχρι που σήμερα το πρωί… πέτυχα τη γάτα των απέναντι στο περβάζι του παραθύρου… να παίζει…
Καταχαρούμενη άρχισα να κοπανάω το παράθυρο για να τη χαιρετήσω.
Η γάτα με εντόπισε… τσίτωσε τρίχα και με κοίταξε γουρλωμένη σαν να έβλεπε φάντασμα!
Έχουν περάσει 40 λεπτά… η γάτα είναι ακόμα εκεί, να με βλέπει τρομαγμένη και να απορεί…
Είναι ένα πολύ καλό μήνυμα και για μένα τελικά… εάν δημιουργεί κανείς τόσο τρόμο σε μία ανάλαφρη ύπαρξη όπως η γάτα… φαντάσου!
Γάτα… όπως και αν σε λένε… συγνώμη! Θα επενέλθω…

Αρχικά, χαμένη στα δικά μου, σκέφτηκα ”τα τρένα που φύγαν”, μετά όμως γύρισα πίσω, ξανακοίταξα το δέντρο -με κοίταξε κι αυτό- χάζεψα τα λαμπιόνια, τις γιρλάντες, τα μαραμένα κλαδιά κ έφυγα σκεφτική. Δεν μοιράστηκα τις σκέψεις μου με κανέναν επί της πάραδοξης αυτής συνάντησης και προσπάθησα να το ξεχάσω το συντομότερο δυνατό. Πού να το πεις αυτό άλλωστε…

Χάνεις άμεσα κάθε υπόληψη. (συμμετοχη κοινού: ”Χανεις… τι;;”)

Μέτα το πρώτο αυτό συμβάν λοιπόν βρέθηκα σε ένα club ντεκοραρισμένο με κάθε πιθανό κιτς χριστουγεννιάτικο στολίδι από φουρφούλι-γιρλάντα, μέχρι λαμπιόνια ταβέρνας του ’80, χρυσό παντού συνδυασμένο με φουξ αστεράκια και γενικά η χαρά του Θεού όπου γεννάται σήμερον!

Στράφηκα στους συνοδούς μου γελώντας, μόνο που κανείς δεν έμοιαζε να παραξενεύεται…

Κράτησα τη σιωπή μου (;) συνειδητοποιώντας πως κάτι πιο βαθύ συμβαίνει εδώ…

Το αποκορύφωμα ήρθε όταν σε μαγαζί με κουζινικά και είδη προικός πέτυχα (όχι εμένα, τελικά δεν είναι αυτό το νέο)αλλά ένα σερβίτσιο με ελαφάκι και ταράνδους σε άψογο κοκκινί χρώμα του αγιο-Βασίλη… όχι σε προσφορά, αλλά σε εμφανές σημείο ως ”must”. Γέλασα και σκέφτηκα ”καλώς ήρθες πάλι τρελό καρναβάλι!”

Και τότε κατάλαβα! Πόσο ανόητη ήμουν… πόσο δύσπιστη και πόσο βιαστική στις κρίσεις μου… Τελικά αυτοί οι άνθρωποι στην αλλοδαπή είναι πολύ μπροστά!

Όχι… δεν είναι τεμπέληδες… όχι δεν είναι παλαιοημερολογίτες πρακτικοί άνθρωποι μπροστά στην οικονομική κρίση είναι!

Θα γιορτάσουμε λοιπόν τα καρναβάλια με χριστουγεννιάτικο ντεκόρ! ΌΧΙ στα περιττά έξοδα! ΌΧΙ στη σερπαντίνα… ΌΧΙ στα κομφετί…

Και τώρα πάω να φορέσω τα κερατάκια μου γιατί έχουμε μασκέ πάρτιμε θέμα το ”Ρουντολφ το ελαφάκι”στο κέντρο!

Υ.Γ.: Στο εργοστάσιο απέναντι στο σπίτι μου υπάρχει ακόμα στο γερανό το καταστόλιστο χριστουγεννιάτικο δέντρο των εργολάβων!